زبان و بیان

پیوندهای اجتماعی و دگرگونی های مداوم آن بر بستر رشد دم افزون دامنۀ فناوری های نوین، بر بسیاری از ارتباطات زبانی و بیانی رویکردهای اجتماعی تاثیر مداوم داشته است. پویایی زبان و گویایی بیان ارتباط مستقیم و تنگاتنگی با دگرگونی های بنیان های مادی جامعه دارد که فهم و درک تحول و تغییرات الزامی محیطی را طلب می کند. پس زبان الگوهای فکری خود را از زمان می گیرد و متناسب با برآمدهای نوین بیان می دارد. قطعا کسی که در الگوهای فکری گذشته متوقف شده باشد؛ با فاصله گرفتن از بیان زمان قادر به فهم و هضم الگوهای بیانی روندهای تکاملی نخواهد بود. زبانی که هنوز برای نخبگان و روشنفکران بیگانه بوده؛ و قدرت بیان آن برای دیگران و به ویژه کارگران و زحمتکشان از ید قدرت شان خارج می باشد. این ضعف بنیادی ناشی از اتکای به الگوهای زبانی و راهبردهای اندیشه و عمل بزرگان گذشته، بیان را اگرچه به دلیل پیوند با تجارب گذشته زیسته، سهل الوصول کرده است؛ ولی از درک و فهم نیازهای زمان دور ساخته است. چپی که هنوز الگوهای فکری و زبانی اعصار گذشته تاریخی را بدون جرح و تعدیلات لازم متناسب با تکامل تاریخی بکار می گیرد؛ قطعا در راهبردهای سازمانی و تشکیلاتی خود دچار وقفه ها و ناکامی های مداوم در مبارزات اجتماعی و سیاسی خواهد شد که نمونه های بارز آن اکنون در مبارزات اجتماعی به وضوح مشاهده می شود.

اکنون الگوهای غالب فکری، الگوهای زبانی خطی است که راهبرد بیان روایت های غالب بوده؛ و با ابهام و استعاره پیوندی تنگاتنگ دارند. چرا که زبان خطی از دل نهادهای تثبیت شده برآمده که برای بقا و حفظ خود به نوعی از نظم، پیوستگی و روایت های واحد نیازمند می باشد. روندی که بیشتر تفسیرگر جهان بوده و از تغییر و دگرگونی می پرهیزد. بنابراین زبان و بیان خطی بر خلاف غیر خطی آن که انقلابی است؛ زبانی محافظه کار می باشد. چونکه معمولا قدرت مسلط با نظم خطی کار کرده؛ و براین اساس عموما کنشگری را در واکنش های استعاری، تمثیل و ابهام فرو می کاهد. چرا که در زبان خطی اگرچه انتقاد وجود دارد؛ ولی این اعتراض محتوایی با روایت های از پیش تعیین شده خود را بیان می دارد. در حالی که زبان غیر خطی که با دگرگونی و زمانمندی تاریخی پیوند دارد، اصولا اعتراض صرفا بیان نمی شود بلکه عملا اتفاق می افتد؛ زیرا، با زیر سوال بردن ساختار معنایی و نمود عینی در فرم و شکل اعتراض، نوعی تجربۀ گسست تاریخی را القا می کند که به وضوح ناتوانی روایت های خطی را آشکار ساخته و افق های نوینی را در برابر کنشگران اجتماعی می گشاید. مشکل اساسی اینجاست که نخبگان و نویسندگان چپ به دلیل حفظ چارچوب های فکری گذشته از فهم اینکه زبان چارچوب ادراک است؛ غافل شده اند. در پس این الهام گیری ها از بیان گذشته، زمان حدود می پذیرد و معنا بین بودن و شدن در نوسان قرار می گیرد. اینچنین است که گذشته بیان حال است و آینده در هاله ای از ابهام و بدفهمی های رخداد زبانی جلوه می کند. اکنون با تغییر در بنیان های مادی، تجارب زیسته از واژگان پیشی گرفته اند که بیانگر تغییر در شبکۀ روابط و مناسبات انسانی می باشد.

در بطن دگرگونی های مادی کنونی، به دلیل عدم تثبیت بنیان های فکری نوین و یکه تازی ساختارهای کهن، حقایق و واقعیت ها در پس تناقضات، لایه بندی های متکثر که هنوز برای بسیاری قابل فهم و ادراک نیستند؛ خود را نشان می دهند. براین اساس؛ منطق زبان و بیان با توقف در بارزه های گذشته برای تبیین حال، از گسترش دامنۀ افق های نوین برای اندیشه ورزی و نقد نظم موجود باز مانده است. بسیاری به دلیل ناتوانی در عدم درک و چرایی پیچیدگی های زبانی ناشی از گسست تاریخی و الزامات زمانی، به انفعال زبانی و ساده سازی ها و سطحی نگری های ایده ای روی آورده تا بتوانند همراه با الگوهای کهنه زبانی و بیانی ارتباط خود را با دیگر اقشار جامعه از جمله محرومان و زحمتکشان ممکن سازند. اینها فراموش کرده اند که زبان منشاء و مبداء کنش و تبیین است و متاثر از روندهای تحولی جامعه و انسان می باشد. قطعا ناتوانی در درک زمان مندی تاریخی و علیّت آن، زبان را الکن و بیان را ابتر می سازد. اکنون محرومان زحمتکشان برای خروج از بحران انفعال به کنش های فعال برای تغییر و دگرگونی های بنیادی، بایستی از عادت ها و سنتی های زبانی گذشته که در پیوند با تجارب زیسته در واکنش های اعتراضی و انفعالی صرف جای خوش نموده است؛ به انتخاب و گزینش های نوین روی آورد تا با غنای واژگان و گزاره های زبانی و بیانی، به جای تفسیر حال به تغییرات لازم روی آورد. پس چپ بایستی با ورود به تونل زمان و همراه شدن با زمان تاریخی و نیازهای آن، فهم متون و مفاهیم جدید را تسهیل و درک و فهم آن ها را برای زحمتکشان و فرودستان ممکن سازد.

پیچیدگی های متن و تبیین و تفسیرهای پیچیدۀ مفاهیم و مضامین تنها محصول شکل یا محتوای متن نیست؛بلکه به دگرگونی که در مناسبات بیرونی بر زبان و بیان متن و مفاهیم شکل می گیرند؛ بستگی دارد. از این رو، برقراری ارتباطی فهمیدنی و تاثیر گذار در جهان امروز نیازمند آن است که زبان و بیان با تحولات تاریخی، پیشرفت های علمی، دگرگونی های فناوری و تغییرات متعاقب آن همراه شوند. البته این رویکردها به مفهوم گسستن از گذشته نیست؛ بلکه به مفهوم درک و فهم انتقادی و پیوند دادن میراث های فکری با نیازهای زمان می باشد. در این راستا، آرا و نظرات اندیشمندان بزرگ گذشته زمانی ارزش واقعی خود را نشان می دهند که نه به عنوان حقیقتی ثابت و پایدار بلکه به عنوان حلقه هایی از زنجیرۀ تحول تاریخی مورد نقد، بازاندیشی و تکمیل قرار گیرند.چرا که زبان و بیان هر دورۀ تاریخی بازتاب نیازها، تجارب و سطح رشد مادی و به دنبال آن رشد فکری همان دوره می باشد.بدین مضمون که بین تحولات مادی جامعه و تحول زبان و بیان رابطۀ متقابل و دیالکتیکی وجود دارد که به نوبۀ خود در بنیان های مادی، در شیوه تولید و در علم و فناوری و همچنین تحول در واژگان، مفاهیم و سبک های بیان تاثیر گذار می باشند. در این فرایند برای آگاهی هرچه بیشتر محرومان و زحمتکشان در عصر دیجیتال بایستی متناسب با ساختار ارتباطی کنونی، تجربۀ زیسته انسان، بیان معضلات و مفاهیم و در نهایت راه حل های لازم گذر کرد تا تاثیر گذار و موفق عمل نمود.

وقتی الگوهای زبانی از گذشته به عاریت گرفته شود؛قطعا ارتباط و پیوند آن با جامعه و زحمتکشان سترون خواهد بود؛ زیرا طیف کارگران، زحمتکشان و دیگر گروه های محروم در پرتو دگرگونی های اقتصادی، اجتماعی و فناوری، نمودهای نوینی را در پیش گرفته و مسیرهای جدیدی را در زندگی، کار و ارتباطات در نظر می گیرند و تجربه می کنند. چرا که زحمتکشان و فرودستان دیگر مانند عصر کلاسیک صرفا مخاطبان رسانه ها و اندیشه ها نبوده؛ بلکه با تجارب نوین زیسته، در تولید و باز آفرینی معانی زیستی مشارکت مستقیم دارند. بنابراین با تکیه بر الگوهای سنتی زبان و بیان که بسیاری هنوز با تکیه بر آن ها قلمفرسایی می کنند؛ امکان پاسخگویی لازم ممکن نبوده؛ و برای ارتقای آگاهی بایستی زبان و بیان از دل تجارب واقعی زیسته برخیزد؛ و با اشکال نوین ارتباط، روایت و گفتمان اجتماعی در آمیزد. اصولا زبان و بیان آگاهی بخش، ضمن برخورداری عمق نظری و اجتناب از پیچیدگی های غیر ضروری و اصطلاحات انتزاعی بایستی با بازتاب تجربه زیسته، امکان مشارکت و گفتمان عمومی را فراهم ساخته؛ و مفاهیم و مضامین اجتماعی را با مسائل ملموس زندگی، کار، معیشت، امنیت شغلی و فناوری و آینده پیوند بزند. پس با نگاه به زمان تاریخی و تطور اجتماعی، هر تحول در نیروهای مولده، مناسبات اجتماعی و فناوری، علاوه بر ارتقای آگاهی، در زبان، بیان و ارتباطات نیز دگرگونی ایجاد می کند. براین اساس هر اندیشه و اقدامی برای آگاهی عمومی اگر قادر نباشد با شرایط تاریخی نوین خود را مرتبط سازد، از مخاطبان واقعی جامعه فاصله می گیرد. روندی که امروز با ابرام بر الگوهای فکری و زبانی گذشته،بویژه در میان جریان های چپ، روز به روز تشتت و پراکندگی و فاصله گیری از نیروهای بالقوه اجتماعی برای دگرگونی های مورد لزوم مشاهده می شود.

اکنون در عصر دیجیتال و ارتباطات دگرگونه اجتماعی، جایگاه مخاطبین تغییر کرده است. بدین مضمون که اگر در گذشته ارتباطات غالبا یک طرفه بود و نویسنده می نوشت و دیگران می خواندند؛ اکنون همگان خود تولید کننده محتوا بوده و در تفسیر و نقد دخیل هستند. بنابراین امروز صرفا با ساده سازی و نوسازی واژگان نمی توان برای آگاهی بخشی موفق بود؛ بلکه بایستی در شیوه ارتباطات نیز تغییرات مورد لزوم عصر را مد نظر قرار داد. چرا که اکنون در عصر دیجیتال، تحول و دگرگونی نه تنها در زبان، بلکه در رابطه بین گوینده و مخاطب روی داده است که بر اعتماد و مشارکت اجتماعی استوار است. برای تداوم این اعتماد و مشارکت اجتماعی لازم است که میراث تاریخی گذشته برای پاسخگو بودن به نیازهای روز بایستی متناسب با مسائل و افق های زمان بازخوانی و بازآفرینی شوند. بنابراین کسانی که همچنان با ابرام بر اشکال کلاسیک زبانی و دگم های بیانی می خواهند وفاداری خود را به بزرگان اندیشه و عمل گذشته نشان دهند؛ از جوهر اندیشه و روش نقادانۀ مطلوب فاصله گرفته؛ و ضمن دور شدن از زبان مناسب، از بازآفرینی اندیشه خود متناسب با زبان زمانه نیز برای تاثیر گذاری های لازم اجتماعی باز می مانند. چرا که اگر زبان از حرکت تاریخ باز بماند، واسطگی ارتباطی خود را از دست داده، و به مانع جدی ارتباط مبدل می شود.

زمانی که گذشته با بار سنت و عادت بر زبان و بیان سنگینی می کند؛و نخبه و نویسنده با الگوهای گذشته می کاود و می سازد؛ از زمانمندی تاریخی و تحولات جاری فاصله گرفته و بین جامعه و زبان فاصله ایجاد می کند.روندی که ارتباط، اعتماد و مشارکت عمومی را به چالش می کشد. زیرا با حفظ چارچوب الگوهای فکری کهن زبان و بیان، نویسنده و اندیشمند ناخواسته در همان چارچوب زبانی می اندیشد، می کاود و می آفریند. بنابراین، به جای اینکه زبان بازتاب دهنده واقعیت های زنده و پویای زمان خود باشد؛ ارائه دهنده تجارب و مفاهیم اعصار دیگر می شود. این گسست حاصل ناهمزمانی تاریخی از دگرگونی در مناسبات تولیدی،فناوری، فرهنگ و شیوه های ارتباطی دگرگونه عقب مانده؛ و از مخاطبین خود به ویژه نسل جدید و دیگر اقشار درگیر با معضلات روزمرۀ زندگی چون محرومان و زحمتکشان دور می شوند. پس این تنها دشواری و یا پیچیدگی متن نیست که به کاهش ارتباط، فرسایش اعتماد و تضعیف مشارکت اجتماعی منجر می شود؛ بلکه زبان اندیشمند و نویسنده است که از زمان تاریخی دور شده و مسائل واقعی جامعه و دیگران را باز نمی گویند.چالشی که میان اندیشه و جامعه شکاف ایجاد کرده که با استدلالات نظری صرف پر شدنی نیست.

نتیجه اینکه: بشریت با ورود به عصر دیجیتال در برابر انتخاب و گزینش های نوینی قرار گرفته است که با چالش های بزرگ سنت ها و عادات گذشته روبرو می باشد. قطعا با توقف در بارزه های فکری و عملی گذشته، پاسخگویی به پیچیدگی ها و گسست های تاریخی کنونی امکان پذیر نخواهد بود. زبان و بیان به عنوان منبع و منشاء کنش و تبیین در روابط و مناسبات اجتماعی در این روند های تحولی و دگرگونه اگر با زمان و علیّت تاریخی همراه نشوند؛ درک پیچیدگی های زبانی و فهم ارتباطی آن مقدور نخواهد بود. برخی ها، پیچیدگی های متن و استفاده از اصطلاحات نا آشنا را فضل فروشانه ارزیابی می کنند؛ در حالی که پیچیدگی های متن و مفاهیم و اصطلاحات غامض بر می گردد به تغییرات وتحولاتی که در عرصه های فناوری و تکنیک های نوین ارتباطی ایجاد شده که نوع نوینی از تعاملات و روابط و مناسبات اجتماعی و انسانی را مطالبه می کند. واضح است وقتی که در چارچوب مفهومی و تشکیلاتی گذشته فکر می کنی و می نویسی، درک و فهم آن آسان خواهد بود؛ زیرا حاوی تجارب زیستی نهادینه شدۀ گذشته می باشد. ولی همراهی با مطالبه محوری دستاوردهای نوین تاریخی، نیازمند درک امروز و نیازهای تاریخی آن می باشد. پس برای انتقال و درک بهینه روندهای دگرگونه کنونی برای محرومان و زحمتکشان بایستی به تبیین و تحلیل حقایق و واقعیت های تاریخی نوین روی آورد. تا زمانی که چپ در بارزه های فکری و عملی عصر کلاسیک می گوید و می نویسد؛ قادر به واکاوی پیچیدگی های روابط و مناسبات کنونی نبوده؛ و یک بلبشویی و ناهنجاری را در مناسبات سازمانی و تشکیلاتی محرومان و زحمتکشان ایجاد می کند که مبارزات را از پتانسیل لازم تهی می سازد.

اسماعیل رضایی

28:07:2026

 

      دولت-ملت در عصر دیجیتال*

رشد روز افزون دامنۀ دانش و فناوری عرصه های نوینی از مناسبات انسانی و جهانی را در پیش گرفته که با روندهای گذشته از یک تفاوت ماهوی برخوردار می باشند. با اتکای بر تبیین و تحلیل های اشکال کلاسیک مفاهیم و مضامین، نارسایی های نظری نهادینه شده که کج فهمی های روندهای کنونی را تداوم بخشیده؛ و مبارزات اجتماعی را در کجراهه های اندیشه و عمل با بن بست مواجه می سازند.نظریه پردازان و اندیشه ورزانی که با مفاهیم گذشته روندهای حال را می کاوند؛ قطعا در کجراهه های اندیشه و عمل از یافتن راهی به روشنایی باز می مانند. دولت-ملت نیز بری از تاثیرات اساسی متناسب با روندهای تحولات کنونی دانش و فناوری های نوین نمی تواند باشد. اکنون در عصر دیجیتال ساختار پیوند میان ملت ها از روابط سرزمینی به سوی روابط شبکه ای در حال دگرگونی می باشند.پیوندی که نه بر اساس تفکیک و مرزبندی گذشته که بر مبنای اتصال، هماهنگی و هم کنشی خواهند بود. بدین مضمون که نهادهای عصر دیجیتال صرفا بر اساس اقتدار حقوقی و سیاسی و تنظیم کننده قدرت استوار نبوده بلکه مشروعیت اش در ایجاد، حفظ و گسترش پیوندهای شبکه ای استوار خواهند بود.

برخلاف تصور رایج، نهادهای هر عصر و دوره ای از دل روابط و مناسبات مسلط همان عصر زاده می شوند؛ نه اینکه پیشاپیش وجود داشته باشند. این ویژگی را می توان در بسیاری از روندهای تاریخی چون گسترش بازار سرمایه قبل از قوانین جامع آن و یا تجارت جهانی نیز قبل از شکل گیری سازمان ها و نهادهای تنظیم کننده آن شکل گرفته اند؛ دید. براین اساس، نهادهای عصر دیجیتال نیز در یک پروسه الزامی پیوندهای جهانی متناسب با نیازهای الزامی زمان تاریخی شکل گرفته؛ و در شکل گیری مناسبات نوین دولت-ملت ها نقش مهمی خواهند داشت. البته این پیوندها ناشی از دستاوردهای دانش و فناوری نوین با حضور ساختارهای کهن سرمایه داری، هنوز به عرصه رقابت، اعمال نفوذ، تحریم، جنگ سایبری و کنترل اطلاعات استوار می باشند. براین اساس موضوع و منطق ژئوپلیتیک تغییر کرده؛ و از منطق کنترل سرزمینی به منطق سازماندهی شبکه ها، جریان ها و پیوندها گذر می کند. چرا که در ژئوپلیتیک کلاسیک با مرزهای سرزمینی، موقعیت جغرافیایی، منابع طبیعی، جمعیت و توان نظامی روبرو بوده که اکنون در عصر دیجیتال با شبکه های داده، زیرساخت های ارتباطی، هوش مصنوعی، زنجیره های ارزش جهانی، سرمایه انسانی و دانشی و بالاخره با ظرفیت اتصال به شبکه های جهانی روبرو می باشد. یعنی دولت-ملت ها از تفکیک فضاها، حوزه های نفوذ، کنترل سرزمین و موازنه قدرت، به اتصال فضا، مدیریت جریان ها، هماهنگی شبکه ها و اشکال وابستگی های متقابل روی آورده اند.

پس دولت-ملت های نوین با آغازی ناهموار و متلاطم بر نظمی استوار می باشند که با گره های هوشمند شبکه جهانی باز تعریف شده، و همزمان با حفظ هویت خود، جریان پیوندها را نیز برقرار می سازند. نظمی که قدرت دولت- ملت را نه فقط به میزان کنترل سرزمینی، که بر توانایی اش در ایجاد، هدایت و تنظیم شبکه های جهانی ارتباط، داده، فناوری، اقتصاد و دانش استوار خواهد بود. پس عصر دیجیتال را می توان عصر گذار از دولت-ملت ژئوپلیتیکی به دولت-ملت شبکه ای نامید. اگر چه به دلیل نبود ساختار مستقل برای فناوری های نوین، همزیستی دو منطق کلاسیک یعنی رقابت دولت ها بر سر امنیت و قدرت و همچنین منطق نوین وابستگی شبکه ای در اقتصاد، فناوری و دانش ادامه خواهد داشت؛ ولی با شکل گیری نهادهای مورد لزوم عصر، با روند گذار از رقابت های سرزمینی به همکاری های شبکه ای و چند لایه روبرو خواهیم بود. این ناهمزمانی میان تحول نیروهای مولده و نهادهای اجتماعی و سیاسی اگر چه هنوز با سیستم هدایت قدیمی یعنی رقابت های کلاسیک استوار است؛ ولی همزمان نیروهای مولد اقتصادی، اجتماعی و فناوری وارد مرحلۀ جدیدی شده اند که گذار به آینده را اجتناب ناپذیر ساخته اند. چرا که فناوری های دیجیتال اکنون عرصه های نوینی برای رقابت ایجاد کرئده اند که بر داده ها، استانداردهای هوش مصنوعی، نیمه رسانه ها و شبکه های ارتباطی استوار می باشند.

در مسیر تحول دانش و فناوری دیجیتال، نوعی وابستگی های متقابل ساختاری در حوزه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی شکل می گیرند که نوعی همگرایی نوین را میان دولت-ملت ها برقرار می سازند. همگرایی که محصول صرف ارادۀ سیاسی نبوده؛ بلکه حاصل دگرگونی در شیوه تولید، ارتباطات و سازمان یابی نوین جوامع انسانی می باشد. این تغییرات حاصل ساختارهای کلاسیک مبتنی بر جدایی و رقابت های سرزمینی، تدریجا جای خود را به ساختارهای نوینی می دهند که مشروعیت و کارآمدی خود را از طریق تسهیل پیوندها، هماهنگی شبکه ای و مدیریت وابستگی های متقابل بدست می آورند. پس دولت-ملت ها در عصر دیجیتال با نوعی از وابستگی متقابل ساختاری ایجابی روبرو می باشند که بسوی همکاری و تعامل هرچه بیشتر سوق می یابند. زیرا در این تحول فناوری که جامعه های انسانی با تحول ساختاری روابط انسانی روبرو می باشند؛ هیچ جامعه ای به تنهایی نمی تواند زنجیرۀ دانش، فناوری، سرمایه، اطلاعات و نوآوری را در ید قدرت خود داشته باشد. و در این تعامل و همکاری، جامعه های انسانی در عین حفظ ویژگی های فرهنگی خود، از طریق درهم تنیدگی فرهنگی بیش از گذشته در معرض تبادل و تاثیر گذاری متقابل قرار می گیرند. در این چرخه یک بازخورد مثبت شکل می گیرد که وابستگی اجباری به فناوری، همبستگی فرهنگی متعاقب آن و نیاز به نهادهای نوین در پروسۀ تحولی ، روند تضعیف هرچه بیشتر سیستم کلاسیک را در پیش می گیرند.

اکنون در میان مجموعه رقابت های ژئوپلیتیکی، جنگ ها، منازعات اقتصادی، فناوری و ایدئولوژیک میان قدرت های جهانی، مفهوم دولت-ملت در حال بازآفرینی می باشد.بن بست های نئولیبرالیسم و بحران ها و جنگ های متعاقب آن نشان داد که دولت هنوز مهمترین عنصر در نظام بین المللی می باشد. در این ناامنی های اقتصادی و اجتماعی و منازعات جهانی، دولت ها به ناگزیر به بازتعریف امنیت روی آورده اند. این باز تعریف ناشی از عدم توازن تحولاتی است که دولت-ملت امروز را به سیستم رقابت های کلاسیک متصل ساخته است. روندی که اگر چه بسیاری از نمودهای گذشته را باز تولید می کند؛ ولی به دلیل پیوندهای نوین و الزامات آن، گذار به آینده را نیز اجتناب ناپذیر نموده است. پس اگر چه نظم کهن هنوز زوال نیافته است؛ ولی نظم نوینی آغاز شده است که در آن دولت-ملت ها مانند گره های هوشمند شبکه های جهانی در حال باز تعریف می باشند. بنابراین بنیان های دولت-ملت کلاسیک با گسترش وابستگی های متقابل ناشی از تحول دانش و فناوری با چالش جدی روبرو می باشد.

در عصر دیجیتال می توان گفت که نقش ملت ها بیشتر از نقش دولت دستخوش تحول و دگرگونی شده اند.اگر بر بستر دولت-ملت کلاسیک، ملت بر پایه سرزمین، زبان، تاریخ و فرهنگ مشترک تعریف می شد؛ اکنون در عصر دیجیتال این عناصر اگر چه هنوز مهم می باشند؛ ولی فضای امروز ملت ها با دو فضای سرزمینی و فضای مجازی تعریف می شود. در نظریه کلاسیک دولت-ملت ها، عموما ملت در چارچوب مرزهای جغرافیایی تعیّن می یافت. ولی در عصر فناوری های دیجیتال افراد علاوه بر تعلقات ملی خود با شبکه های فراملی نیز پیوند دارند. پس در عصر دیجیتال هر شهروند قادر است در تولید روایت های سیاسی، فرهنگی و تاریخی مشارکت کرده؛ و در شکل دهی هویت ملی نقش بارزی را بازی نماید.بدین مضمون که ملت اکنون همانند عصر کلاسیک صرفا مجموعه ای از شهروندان ساکن یک قلمرو خاص نیست؛ بلکه شبکه ای از شهروندان متصل است که هم در فضای فیزیکی و هم در فضای مجازی به تولید هویت، قدرت، سرمایه اجتماعی و مشروعیت سیاسی مشغول می باشند. پس با مفاهیم شهروند دیجیتال و جامعه شبکه ای آینده، دولت-ملت ها بیش از هر زمانی دستخوش تغییرات خواهند بود.

اکنون با پیشی گرفتن منطق علم از منطق سیاسی عصر کلاسیک، دولت ها علیرغم اختلافات بنیادی، مجبور به همکاری در بسیاری از زمینه های نوین علمی و فنی می باشند. مقطعی از تحولات تاریخی که در آن، کنترل بر داده ها، شبکه های اطلاعاتی و فضای ارتباطی و سایبری به اندازه مرزهای فیزیکی اهمیت داشته؛ و به ادبیات علوم سیاسی وارد شده اند. فضاهای نوینی که بر تمامی عرصه های تعاملات اجتماعی تاثیر گذار بوده و تهدیدات نوینی چون سایبری، جنگ اطلاعاتی، عملیات نفوذ، جاسوسی دیجیتال و انتشار اخبارهای جعلی جای تهدیدات سنتی را در دولت ها گرفته اند. این تحولات بنیان های دولت-ملت را تضعیف نکرده است؛ بلکه به باز تعریف کارکرد دولت در پیوند با زیرساخت های دیجیتال، امنیت سایبری، اقتصاد داده و حکمرانی هوشمند اشاره دارند. بنابراین عصر دیجیتال آغاز مرحلۀ جدیدی از دولت-ملت می باشد که در کنار سرزمین، جمعیت و اقتصاد، قدرت دیجیتال، کنترل داده ها و توان حکمرانی در فضای سایبری به عناصر اصلی قدرت تبدیل شده اند. پس دولت-ملت ها با مفاهیم کلاسیک قادر به بازیابی هویت های نوین نبوده؛ و اتکای صرف بدان جامعه را در بن بست های حاد و شکننده رها خواهد ساخت.

نتیجه اینکه: رشد دامنه دانش و فناوری، عرصه های نوینی را در روابط و مناسبات اجتماعی برقرار ساخته است. عرصه هایی که با مفاهیم و مضامین کهن عصر کلاسیک قابل بازیابی و باز تعریف نمی باشند. قطعا بحث های کلاسیک و آکادمیک صرف در مقطع کنونی از تحولات تاریخی، نه تنها راهگشا نیست؛ بلکه به نظریه پردازی های سترونی منجر می شوند که بیراهه های چالشی را در برابر جامعه و انسان قرار می دهند.بویژه زمانی که این بحث های خشک و بیروح گذشته بر تئوری های تئوری پردازان بورژوازی متکی باشند. دولت-ملت ها نیز به عنوان یک از مفاهیم تاریخی در پروسۀ تحولات تاریخی، از مرز سنت و عادت گذر کرده؛ و وارد فاز نوینی از تبادل و تبدیلات اجتماعی شده است. اکنون بر بستر رشد ارتباطات دیجیتالی نوعی دولت-ملت شبکه ای در حال شکل گیری می باشد که ضمن حفظ هویت و حاکمیت ملی به نوعی در شبکه های جهانی اقتصاد، فناوری، دانش، امنیت و محیط زیست به طور عمیق در هم تنیده می شود. بنابراین اگر دولت-ملت محصول انقلاب صنعتی و عصر مدرن بود؛ دولت-ملت شبکه ای محصول انقلاب دیجیتال و عصر هوش مصنوعی خواهد بود. در عصر دیجیتال، ژئوپلیتیک از سیاست مکان به سیاست اتصال گذار می کند. بدین مضمون که در این گذار، قدرت دولت-ملت نه فقط به میزان کنترل آن سرزمین، بلکه به توانایی آن در ایجاد، هدایت و تنظیم شبکه های جهانی ارتباط، داده، فناوری، اقتصاد و دانش وابسته است.

اسماعیل رضایی

23:07:2026

* این مقاله با داده های chatgpt و deepseek نوشته شده است.

       عصر بحرانی و مینیمالیسم فکری

پویایی اندیشه منوط به درک زمان تاریخی و همراه شدن با روندهای واقعی تحول و تکامل می باشد. بد اندیشی و کج اندیشی با فهم متناقض، روند استحاله خرد و تعقل را در بدفهمی و نفهمی تحول و تکامل تاریخی جامعه و انسان، بسوی درک معیوب و اندیشه و عمل مصلوب هدایت می کنند.این بیگانگی با روندهای تحول و تکامل، هویت های گذشته را برجسته و هویت های نوین را به حاشیه می رانند. این ناتوانی در شهود تحولات، کج اندیشی های ساختاری را نمود بخشیده؛ و با وارونگی خرد و هویت، گذشتۀ بسته، آینده را در خود فرو می بلعد. روندی که به استحالۀ خرد و تعقل روی آورده؛ و ناتوان از درک علی پدیده های زمانمند به تفسیرهای سطحی، مصلوب و از پیش تعیین شده متوسل شده؛ و اندیشه و عمل را از هم گسسته و تهی از زمان می سازد؛ و بدینسان آینده را در گذشته ای ساکن، بسته و تقدیس شده متوقف ساخته؛ و هویت های نو،شهودهای تازه و زمانمندی تاریخی را به حاشیه می رانند.

تفکر مینی مالیزه در عصر بحرانی کنونی با کج فهمی های تاریخی خویش، عقل را از فهم و درایت دور ساخته؛ و به توجیه آنچه که هست روی آورده است. در نتیجه خرد متوقف شده و با رسوب هویت های کهنه و مطرود؛ زمان تاریخی در هیاهو و جنجال نوستالژیک نادیده گرفته می شود. اکنون یکی از ریشه های بنیادین انفعال نظری و بن بست سیاسی، همان مینیمالیسم فکری می باشد که با ساده سازی های سطحی، واکنش محور و جزیی نگری به رخدادهای محیطی ضمن دور شدن ار درک علی و تاریخی و گسستن از همبستگی برای رهایی، دامنۀ پراکندگی و تناقض فکری جمعی را وسعت بخشیده؛ و مبارزه با استبداد را به بن بست کشانده است. آنچه که امروز در بحث و تحلیل و تبیین ها مشاهده می شود؛ عموما از عمق تاریخی و درک علّی پدیده ها به دور بوده که با واکنش های سطحی و روبنایی به جای اندیشه ورزی، رخداد ها را در حد توئیت، شعار و کلیشه تنزل داده که نه تنها اندیشه و بینش جمعی را ارتقاء نمی دهد؛ بلکه در تضعیف قدرت درک و فهم عمومی نسبت به ساختارهای سلطه نقش مهمی را بازی می کند. چرا که این تفکر مینی مالیزه با گسترش دامنۀ تناقضات و مغایرت های فکری، بسوی گفتمان پراکنده و نیروهای از هم گسیخته روی آورده که ضمن ایجاد بسترهای بن بست های نظری و عملی در مبارزه با انقیاد و استبداد، زمینه فروپاشی درونی اندیشه ها را نیز فراهم ساخته اند. فرایندی که با عادی سازی تناقضات، به انتزاع اندیشه ها روی آورده؛ و مبارزات را به بن بست کشانده است. زیرا مبارزه بر علیه استبداد و توتالیتاریسم با ذهن های پراکنده و نگاه های سطحی، جز تکرار شکست ارمغان دیگری ندارد.

بنابراین اندیشه مینی مالیزه به دلیل دور بودن از دو مولفۀ مهم زمان تاریخی و علیت دیالکتیکی بسوی درک معلولی سوق یافته است. فرایندی که از نظریه پردازی برای تغییر فاصله گرفته؛ و تبیین و تحلیل ها را در حد شرح و توصیف وضعیت موجود فرو کاسته است. ناتوانی درک معلولی در تبیین و تحلیل عوامل متکثر ساختاری، پدیده ها را در حد رخدادهای عادی و سطحی محیطی چون نیت حاکمان و یا توطئه های خارجی کاهش داده اند. فرایند دیالکتیکی زمان تاریخی را نادیده انگاشته و نظریه ها را نه به عنوان چشم انداز کلی مناسبات اجتماعی و انسانی که به عنوان شبه نظریه های ژورنالیستی بکار می گیرند. این نگاه در عصر دیجیتال با تکیه بر حجم بزرگی از داده ها و اطلاعات، از چارچوب های نظری مورد لزوم دور شده و از درک علی و چرایی رخدادهای محیطی فاصله گرفته است. روندی که عموما اخلاق منفعلانه را جایگزین سیاست عقلانی نموده که به جای طرح های راهبردی برای پیشبرد اهداف جنبش های مردمی، به تولید و انتشار بیانیه های اعتراضی و تکراری روی آورده است. براین اساس، تا زمانی که اندیشه و اندیشه ورزی قادر نباشد؛ زنجیرۀ علّی پدیده های تاریخی را برای درک بحران های امروز بیابد؛ توان راهبری و همراهی با جنبش های مردمی را دارا نخواهد بود. پیامدهای منفی این روندهای نامتعارف هدر رفتن انرژی تاریخی جنبش ها می باشد که نتیجه ای جز شکست جنبش ها تا کنون نداشته اند.

یکی از آثار مهم و تخریبی تفکر مینی مالیزه استیصال می باشد که ضمن مبدل شدن به عنوان یک مکانیسم چالشی انگیزش جمعی، از کنش های بهینه و مطلوب برای پیشبرد اهداف انقلابی جلوگیری می نماید. استیصال با شکست های گذشته پیوند خورده و هر کنشی در نهایت محکوم به تکرار شکست های پیشین مفهوم می یابد.این استیصال است که زاویه دید را محدود ساخته؛ و فضای کنش های جمعی را بسوی حرکت های احساسی و یا اعتراض و شورش های فاقد برنامه و تشکیلات سوق می دهد. فرایندی که جامعه را در انتظار کمک های عوامل بیرونی به حرکت های انفعالی وامی دارد.در استیصال پرداخت بهای لازم برای رهایی و آزادی تابع هزینه های ذهنی می شود که حتی شروع حرکت را غیرعقلانی قلمداد می نماید. براین اساس نیروهای اجتماعی با کوچک و حقیر پنداشتن ظرفیت های خود در انتظار ناجی یا ناجی های تاریخی خود زمین گیر می شوند. استیصال با یاس و سرخوردگی عمومی، از ایجاد نهادهای مدنی مقاوم و پایدار فاصله گرفته؛ و از بسیاری دیگر از الزامات پیشبرد اهداف جنبش های مردمی چون ائتلاف های طبقاتی دور می شود. تفکر مینی مالیزه با سطحی نگری و تبیین و تفسیرهای روزمرۀ رخدادها از درک علّی فاصله گرفته؛ و قدرت دفع پرتگاه های ذهنی ناشی از نوستالژی و اسرار زدایی برای ایجاد امید عقلانی و رفع شور ناامیدانه و یا غلبه بر قضا و قدر را از خود دریغ می دارد. در استیصال، گذشته مانند سایه سنگینی است که صرفا تکرار شکست ها را تداعی می کند. و حال را با افق دید محدود با انبوهی از بحران های روزمره و همچنین آینده را مبهم و وابسته به عوامل بیرونی می بیند که هرگونه برنامه ریزی را برای خروج از بحران بی فایده می پندارد.

در تفکر مینی مالیزه، مینیمالیسم سیاسی و اقتصادی در عصر بحران خیز کنونی از نقش برجسته ای برخوردار می باشند. مینیمالیسم سیاسی و اقتصادی بیانگر ناتوانی در فائق آمدن بر زبان سرمایه در بحران های رو به تعمیق کنونی می باشد. واقعیتی که نشان می دهد دولت ها دیگر ابزار کنترلی کلاسیک را برای تغییر ساختاری از دست داده؛ و در نتیجه به نوستالژی برای مشروعیت بخشی به انفعال و ساده سازی های عوامانه برای توده ها روی آورده اند. این پارادوکسیکال نشان می دهد که در جهان در هم تنیده کنونی از یک طرف فروپاشی و یا به زیر کشیدن حکومت های مستبد و توتالیتر چون ایران غیر ممکن به نظر می رسد؛ و از طرف دیگر فهم و درک روندهای کلان را چنان با دشواری مواجه ساخته است که ذهن و اندیشه را بسوی مینیمالیسم انفعالی سوق داده است. این مینیمالیسم سیاسی در عصر بحران زده کنونی تناقضات حل نشده بسیاری را موجد گردیده است. از یک طرف جامعه را در برابر ساده سازی ها برای تصمیم گیری های سریع قرار داده؛ و از سوی دیگر این ساده سازی ها با نادیده گرفتن پیچیدگی های درونی بحران ها، نوستالژی را به نیروی محرک سیاست بدل ساخته است. جایی که مشارکت نقادانه و زمانمند، جای خود را به انفعال نوستالژیک سپرده؛ و یا با اعتراضات و شورش های سطحی به سوی رویکردهای مینیمال و ناکارآمد روی آورده اند. تناقضات پنهان و آشکار پیوندهای نظام های توتالیتر با ساختار جهانی سرمایه برای باز تولید وابستگی آنها به سرمایه داری جهانی می باشد که در آن تمامی مناسبات اقتصادی از رانت نفت تا معادن در زنجیرۀ ارزش جهانی تعریف می شوند. این نشان می دهد که باور به داشتن سیاست مستقل و اقتصاد وابسته و یا بالعکس از همان تفکر مینیمالیسم ارتزاق نموده و با واقعیت انطباق ندارد. به عنوان مثال مقاومت در برابر تهاجمات تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل در ایران، برای بقای الیگارشی داخلی و برای پر کردن شکاف های طبقاتی و نارضایتی داخلی که مردم را برای یک دفاع حداقلی از حکومت متحد می کند؛ مفهوم می یابد.چرا که از این طریق تحریم ها را ابزار کلیدی برای کنترل واردات و تخصیص ارز ترجیحی قرار داده و با افزایش بودجه نظامی و ایجاد اشتغال کاذب و بزرگنمایی هرچه بیشتر نقش جنگ در نابسامانی های اجتماعی، هرگونه اعتراض را خیانت به آرمان های ملی و مردمی قلمداد می نماید. بدین مضمون که مقاومت در برابر تهاجمات خارجی ابزاری برای مدیریت بحران های دائمی مبدل شده؛ و پیچیدگی های بحران های داخلی چون تورم، بیکاری، فساد و ... با دفاع در برابر دشمنان خارجی تقلیل یافته است. اکنون اندیشه مینیمالیسم در ایران، ارزیابی مقاومت در برابر تهاجمات خارجی را در حد پیروزی و یا تسلیم مطلق متمرکز کرده است. در حالی که این مقاومت از یک چشم انداز روشن برخوردار نبوده و هیچ تصویر روشنی از تغییر ساختارهای اقتصادی و سیاسی را با خود ندارد.

پس مینی مالیزه کردن تفکر نه تنها موجب فاصله گرفتن از درک علّی و تاریخی می شود؛ بلکه همبستگی برای رهایی را در پراکندگی فکری، تناقض افکنی جمعی و بن بست در مبارزه علیه استبداد فرو می برد. ضمن اینکه غلبه این تفکر در جامعه ای با سلسله مراتب رانتی، تمایزات طبقاتی را مخدوش ساخته؛ فرهنگ رانتی را طبیعی جلوه داده که همبستگی اجتماعی برای تغییر ساختی را زیر سوال می برد. بنابراین وقتی فرهنگ رانتی در جامعه عمومیت پیدا می کند؛ اتحاد و وحدت طبقاتی برای مبارزه بر علیه ستم طبقاتی را به حاشیه می راند. چرا که فرد یا دستی در رانت دارد و یا در آرزوی داشتن رانت به حمایت از فرهنگ رانتی روی می آورد. در این بازی لاتاری که در آن همه بازنده هستند؛ دوباره و چند باره با عنوان شانس آزموده می شوند که شاید برنده شوند. این دور باطل جامعه را از توش و توان مبارزاتی تهی ساخته؛ و بسوی اعتراضات مقطعی و گذرا هدایت می کند. در حقیقت تمامی جامعه بطور مستقیم و یا غیر مستقیم آلوده به فرهنگ رانتی بوده که مانع اصلی تشکل طبقاتی برای آزادی و رهایی جامعه محسوب می شود. چرا که وقتی در یک جامعه فرهنگ رانتی معیار موفقیت تلقی می شود؛ رقابت های اجتماعی بجای بهینه سازی روابط و مناسبات تولیدی و انسانی بسوی منابع رانتی سوق می یابند. در این فرهنگ رانتی است که بسیاری از فعالان سیاسی برای برنامه ریزی های بلند مدت، به رویداد های روزمره و غیر منتظره چون مرگ یک رهبر، تحریم ها،جنگ و غیره چشم می دوزند تا شاید تغییرات مورد نظر محقق شوند. این مینیمالیسم تاریخی، وحدت و تشکیلات را در زاویه و حاشیه قرار داده؛ و مبارزات اجتماعی عموما با اعتراضات صنفی همراه شده که با امتیازات حداقلی منابع رانتی مهار می شوند و از وحدت مبارزاتی فاصله می گیرند.

در تفکر مینیمالیسم، بحران ها بازتولید شده و مبارزات اجتماعی در بند و بست های گذران روزمره زندگی از توش و توان خود باز می مانند. فرایندی که با ایجاد اغتشاش در خودآگاهی عمومی، مرز بین منافع فردی و منافع عمومی را مخدوش کرده؛ و جامعه میان تولید و رانت و مشارکت مدنی و وابستگی های سیاسی در نوسان قرار می گیرد. این وضعیت که ناشی از رشد بنیان های مادی جامعه و عقب ماندن آگاهی های عمومی از این تحولات بنیادین می باشند؛ شکافی را میان واقعیت و درک و فهم عمومی ایجاد نموده است که به تداوم و تعمیق بحران های اقتصادی و اجتماعی دامن زده اند. بحران هایی که تلاش دارند؛ پدیده های پیچیده را با روایت های ساده و لحظه ای به عناصر تعیین کننده روندهای تاریخی مبدل ساخته؛ و گذشته را با رنگ و لعاب گذر به آینده، راه خود را بر واقعیت های موجود تحمیل نمایند. در حقیقت بشریت امروز بین نوستالژی ارتجاعی و غیر قابل بازگشت و هراس از آینده ای نامعلوم، در حالتی مینیمال قرار گرفته؛ و در انتظار وضعیت پیش بینی پذیر و قابل مدیریت، به بقای روزمرگی و زیست تابعی تن داده است.

نتیجه اینکه:یک بار دیگر بشریت وارد عصر بحران خیز زمان تاریخی خود شده است. مرحله ای از تکامل جامعه و انسان که بسیاری از مناسبات اجتماعی و انسانی تحت تاثیر روزافزون فناوری های نوین دگرگون شده؛ و یا نیاز به تغییرات ساختی و بنیادین برای پاسخگویی به مطالبات و نیازهای نوین می باشند. ناهمزمانی و دور شدن از زمان تاریخی ضمن تعمیق بحران ها به رواج مینیمالیسم فکری با بارزه های شهودی سطحی نگری و ساده سازی های عوامانه روی آورده که با زمان گریزی بازتولید شده؛ و بسیاری از مناسبات غلط چون پراکندگی گفتمانی، فرهنگ رانتی، تضعیف همبستگی اجتماعی و افزایش تناقضات به دلیل عدم درک پیوندهای اجتماعی و جهانی و همچنین توقف در بارزه های نوستالژیک که از عوارض سوء آن می باشند را نمو بخشیده است. روندی که به بن بست های نظری و عملی گرفتار شده؛ و قدرت مبارزه با انقیاد و استبداد را در انفعال نظری و عملی تحلیل برده است. در حقیقت مینیمالیسم فکری یک بحران جهانی ناشی از دگرگونی در زمان تاریخی می باشد که یک اغتشاش فکری و عملی را بر بشریت تحمیل کرده که تنگناهای زیستی از دستاوردهای سوء آن محسوب می شود. این تنگناهای زیستی مناسباتی را متناسب با ویژگی های محلی و منطقه ای برقرار ساخته که بسیاری از عوارض سوء از جمله فرهنگ رانتی را عمومیت بخشیده است. فرهنگی که سلسله مراتب فساد را در بین اقشار و طبقات مختلف اجتماعی تعمیم داده و همبستگی و پیوستگی اجتماعی را برای پیشبرد امر مبارزه با بن بست مواجه ساخته است. چرا که فرهنگ رانتی با ایجاد امید کاذب و وابستگی جمعی و عمودی به رانت، فرد را از نظر سیاسی اخته و وابسته به جریان های رانتیر مافوق می سازد. این فرهنگ با سابقه جهانی خود، در کشورهای پیشرفته بصورت قانونمند و با شفافیت حداقلی خود را نشان می دهد و در کشورهای عقب مانده به صورت غیر شفاف و فاقد تبعیت از هرگونه قانونمندی اجتماعی به فساد و تخریب بنیان های مادی و انسانی اجتماعی روی آورده است.

اسماعیل رضایی

15:07:2026

    تخاصم و تفاهم

انسان ها محدودیت های زیستی را بر خود تحمیل و برای خروج از بن بست های خود ساخته نیاز به تفاهم برای خروج از تخاصم سلبی و ایجابی دارند.تخاصم که از بد فهمی و یا نافهمی مناسبات درونی جامعه حکایت دارد؛ در ساختار طبقاتی حامی منافع و مصالح حاکمان و قدرتمندان مالی می باشد. بنابراین تخاصم عمومی یا عام در روبنای ساختی چون فرهنگ، مذهب، مناسبات قومی و… نمود یافته و با تخاصم طبقاتی که ریشه در زیرساخت ها و مناسبات خاص ساختی تفاوت فاحش دارد. ضمن اینکه منشاء و مبدا تمامی تخاصم بین انسان ها ریشه در گستاخی ها و بدسگالی های ساختار طبقاتی دارد. در آگاهی های اجتماعی انسان ها امکان تفاهم پایدار و بادوام وجود دارد؛ اما در تخاصم طبقاتی این منافع طرفین است که امکان یک تفاهم موقت یا دائمی را ممکن می سازد. پس تخاصم و جنگ در ساختار طبقاتی با خشونت ذاتی و درونی شدۀ آن پیوند دارد؛ در حالی که خشونت و تخاصم بین انسان ها ناشی از آموزه های غلط و هدایت شدۀ ساختار غالب طبقاتی می باشد.تخاصم و خشونتی که از رقابت های حذفی القایی ساختار طبقاتی گذر می کند.

خصومت طبقاتی با جنگ و جنایت، کینه و عداوت، شقاوت و بیرحمی و بسیاری از پلشتی های حیات اجتماعی پیوندی تنگاتنگ دارد. جنگ راهبرد قدرت برای تحمیل افزون خواهی های طبقاتی است. راهبردی که از توانمندی های جامعه بهره می گیرد و با استفاده از رقابت و جهالت، سلطه و قدرت را توان می بخشد. فرایندی که با بسیاری از مفاهیم و شعارهای القایی طبقاتی چون غرور و عظمت ملی، خاک و خون و...گره خورده؛ و بر نارسایی ها و فقر عمومی سایه می افکند. توده های بی شکل گرفتار در دام توهمات و روایت های بیمارگون ساختار طبقاتی، در تلاشی عبث برای سبقت گرفتن از همنوع خود، تمامی خصایل انسانی و اجتماعی بودن را در تمنیات سخیف فردیت فرد فرو کاسته اند. روشنفکر و مبارز زمان گریزی که سوار بر شایقه های فکری گذشته بر امواج تبهکاری های سلطه و قدرت، توان بازیابی هویت های مورد لزوم مبارزاتی زمان را در پس بد فهمی های تکامل تاریخی از دست داده؛ و با نگاه معلولی به پدیده ها از تولید تئوری های مورد لزوم عصر بازمانده اند. این درک ناقص و ناکفا، دامنه تخاصم را ابعاد نوینی بخشیده و تفاهم را در پس لفاظی های کلامی و ریب و ریای منفعتی ناممکن ساخته است.

تخاصم ضمن حمل سوء تفاهم زیستی، برای سلطه و قدرت، تسلیم و تحکیم بنیان های مادی در گذر از چالش بحران های ادواری و زمانمندی تاریخی را یدک می کشند. جنگ تخاصم تعمیق یافته مناسبات غلط اجتماعی است که عموما در بزنگاه های تغییر و دگرگونی بنیان های مادی و مناسبات اجتماعی و انسانی برای وقفه های تاریخی بروز می یابد. هر چقدر دامنۀ این تغییرات عمیق تر و تهدیدی جدی برای ساختار غالب طبقاتی باشد؛ جنگ گسترده تر و خونبار تر خود را نشان می دهد. پس اگر خصومت عارضه سوء تفاهم و بدفهمی در روابط و مناسبات اجتماعی را با خود دارد؛ جنگ کشمکش منافع طبقاتی برای بازتولید و تداوم سلطه و استثمار را نشان می دهد. جنگ ادامۀ ساختمندی خشونت نهادینه شدۀ نظام سرمایه داری در انباشت اولیه و ثانویه می باشد. جنگ اگرچه در بحران ها و بن بست های ساختی، تلاشی برای بازسازی و بقای نظم طبقاتی عمل می کند؛ ولی در پروسۀ تکامل تاریخی و تجارب زیستۀ انسان ها، تدریجا، دیگر نظام سرمایه داری قادر به بازتولید و ترمیم خود با توسل به جنگ نبوده؛ و جنگ لزوما مشروعیت اخلاقی و عقلانی خود را از دست می دهد. این مشروعیت زدایی از جنگ محصول پیشرفت بنیان های مادی زیست جمعی است که شفافیت هر رویکردهای جنایت باری را فزونی بخشیده است. پس نفی جنگ و خشونت و ابرام بر زیستی صلح آمیز و مسالمت جویانه در کنار شفاف سازی های تکنولوژیک می تواند در افزایش آگاهی های جمعی برای مشروعیت زدایی از جنگ نقش برجسته ای را بازی نماید.

برخلاف کسانی که دیجیتالیزه شدن حیات جمعی و به ویژه گسترش دامنۀ هوش مصنوعی را خطری بالقوه برای حیات اجتماعی می پندارند؛ گسترش دامنۀ تکنولوژی ارتباطی و رسانه ای به دلیل جمعی بودن داده ها و یافته های انسانی در بیداری و آگاهی جمعی بر خلاف خواست و ارادۀ جنگ طلبان و قدرتمداران نقش بنیادین را بازی کرده که در مشروعیت زدایی بسیاری از موانع و پلشتی های زیست جمعی از کارآمدی بالایی برخوردار است. چرا که بسیاری دستاوردهای تکنیکی را منتزع از انسان و نیازهای زمان می پندارند؛ نگاه تک بعدی که مبارزات و دریافت های آگاهی بخش انسان ها را در تجارب زیسته نادیده می انگارد. قطعا عمّال سرمایه با تکیه بر ابزارهای ارتباطی و رسانه ای پیشرفته در حال تولید ناآگاهی عمومی می باشند؛ ولی تولید و بازتولید دریافت های عمومی و شفافیت آن ها، لایه های مختلف جامعه را بر علیه تولید ناآگاهی حاکمیت سلطه به هم متصل می سازد.

تفاهم بارزه های شهودی بن بست یا شکست در جنگ و یا خشونت راهبردی و یا استراتژیک می باشد.تفاهم در جنگ طبقاتی آلوده به اقسام دروغ، فریب و ریا می باشد. چرا که جنگ در ساختار طبقاتی برآمد بحران های ادواری و ساختی می باشد که برای ترمیم و بازتولید قدرت بروز می یابد. براین اساس تفاهم، آتش بس و صلح از یک ناپایداری و شکنندگی دائمی برخوردار است. آنچه که در برآمدهای جنگ تحمیلی و قدرتی تفاهم و صلح را تضمین می نماید؛ ناتوانی عوامل قدرتی در پیشبرد اهداف موقت و استراتژیک می باشد. فشار های داخلی و جهانی، بحران های حاد مالی، اعتراضات گسترده مردم بر علیه جنگ و نیازهای داخلی و...صاحبان قدرت و مدعیان قدرت برتر جهان را بسوی تفاهم و صلح مقطعی و ناپایدار هدایت می کند. قدرت در بحران همواره مترصد فرصت برای جنگ و خونریزی جهت رفع اوضاع بحرانی خود می باشد. ولی در بحران های ساختاری اصولاً انتقال بحران و ترمیم و اصلاح ساختار معیوب میسر نمی باشد؛وضعیتی که با جنگ و خشونت به تعمیق بحران روی می آورد. زیرا احیای سازوکارهای استعماری گذشته، با بیداری ملت ها و مناسبات باز و پیوندهای گسترده جهانی ممکن نمی باشد. روندی که آمریکا در پیوند با صهیونیسم جهانی و با رجعت به گذشته تلاش دارد؛ بر بحران های فروپاشنده اقتصادی و اجتماعی کنونی فائق آید که قطعا توفیقی نخواهند داشت.

برای یک قدرت مستاصل، زمان تاریخی و مفاهیم عصر و نیازهای آن در پس رسوبات فکری متحجرانه و نهادین قابل درک و فهم نیست. بنابراین ابزارهای کهنه با چالشی که در برابر نیازهای زمان ایجاد می کنند؛ نه تنها راهگشا نبوده بلکه در تعمیق بحران و تسریع روند فروپاشی ساختاری نقش اساسی را بازی می کنند. تخاصمات درونی و بیرونی کنونی نظام سرمایه داری دقیقا مبین فاصله گیری عمّال سرمایه از روندهای تحول و تکامل جامعه و انسان می باشد.این مقاومت های بیهوده و فاقد مشروعیت تاریخی سیاسی و اجتماعی جز ناکامی و شکست برای صاحبان ثروت و قدرت و رنج و اندوه روزافزون برای محرومان و رنجبران فایده دیگری ندارد. سرمایه داری اکنون وارد استحالۀ تاریخی خود شده است؛ و برای تداوم مراحل پایانی حیات خود بایستی به زمان تاریخی و نیازهای آن تن دهد. مقاومت اگرچه در دگرگونی های تاریخی وقفه ایجاد می کند ولی قادر به توقف کامل الزامات تاریخی و ترمیم ساختار رو به زوال نخواهد بود. چرا با رشد روزافزون تناقضات درونی ساختار سرمایه داری ناشی از رشد دم افزون دامنۀ دانش و تکنیک که یک ناهمخوانی بنیادین با ساختار کلاسیک سرمایه داری را ایجاد کرده اند؛ الزام و ایجاب یک ساختار نوین را قطعی ساخته اند.

رشد تناقضات، رشد تخاصمات را تشدید کرده و عرصه های نوینی از تعرضات و تعارضات ژئوپلیتیکی و صف بندی های نوین را در عرصه جهانی نمود بخشیده است. سرمایه داری جهانی در تلاشی عبث برای احیای مناسبات گذشته تاریخی خویش برای فائق آمدن بر تناقضات و بحران های روزافزون، تعرضات ژئوپلیتیکی خونباری را برای برقراری مناسبات نوین استثماری و استعماری آغاز کرده است. در تمامی این تعرضات از جمله تعرض اخیر به خاورمیانه و جنگ تبهکارانه با ایران بن بست های سنگینی را تجربه کرده اند. فرایندی که یک عدم توازن عمیق اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را در عرصه های مبادلات جهانی ایجاد کرده است. تمامی این ناکامی ها نه تنها تاثیری در سیاست های تجاوزکارانه عمّال سرمایه نداشته است؛ بلکه با دروغ و ریا تمهیدات نوینی را برای تعرضات گسترده تر در دستور کار خود دارند. تفاهم نامه جدید با ایران نیز نوعی فریبکاری متوهمانه برای اتخاذ اشکال نوین تعرض و فشار به ایران برای تثبیت اهداف ژئوپلیتیکی خود است که تا کنون با ناکامی روبرو شده است؛ می باشد.تمامی این ناکامی های ساختار جهانی سرمایه مبین ضعف بنیادین ساختار فرتوت سرمایه داری می باشد که در مسیر یک تغییر ساختی قرار گرفته است. بنابراین با توجه به اینکه آمریکا و متحد صهیونیست اش در منطقۀ خاورمیانه به اهداف خود دست نیافته اند؛ این تفاهم نامه را می توان به عنوان یک آرایش جدید میدان نبرد دید تا پل صلحی برای پایان جنگ قلمداد کرد.

نتیجه اینکه: زیست رقابتی که بر محدودیت زیست انسان ها و متکی بر محدودیت منابع و مواهب کاذب استوار است؛ تخاصم و خشونت را در روابط و مناسبات اجتماعی نهادینه ساخته است. تخاصمی که در سرمایه داری در بحران به صورت جنگ نمود یافته؛ و جامعه و انسان را در یک تقابل مرگبار قرار داده است. ساختار طبقاتی مفهوم زیست واقع جمعی را در فردیت فرد فروکاسته و بسیاری از مناسبات غلط و خصومت آمیز چون کینه و عداوت، حسد و ریا و... در جامعه رواج داده است. امیدهای کاذب آفریده و در پس این آرزوهای دور و دراز دست نیافتنی؛ زیست انسانی را به انواع ریب و ریا و خشونت و خصومت آلوده است. جنگ را ابزار تحمیل نیازهای استثماری و استعماری خود قرار داده؛ و خوف و وحشت دائمی را بر زیست جمعی برقرار ساخته است.فضای ترور و وحشتی ایجاد کرده است که انسان ها دچار نوعی از خود بیگانگی شده اند که گذشته را معیار، حال را امیال و آینده را اسرار می پندارند. نوعی مشروعیت زدایی از حیثیت و هویت انسانی که همچون گمشدگانی در جستجوی راهی برای رستگاری بسر می برند.روندی که تفاهم را به سخره می گیرد و صلح و همزیستی را در گرو امیال پلید و بدسگال مشتی اوباشان در قدرت قرار داده که جز بدخواهی و بد اندیشی برای حفظ قدرت و هژمونی خویش چیزی در سر ندارند. با ورود به عصر فناوری های نوین و دیجیتالیزه شدن حیات اجتماعی، بسیاری از اسرار هویدا شد و شفافیت ایماژ و تصویر در پس بیان و کلام، آگاهی جمعی فزونی گرفت و عدم مشروعیت قدرت یا قدرت های پوشالی سرعت گرفته و عدم اعتماد عمومی را با خود همراه ساخت. براین اساس جنگ و بی آبرویی ناشی از ناکامی های خود را با یک تفاهم نامه عوامفریبانه و فاقد هرگونه قدرت اجرایی پیوند زدند؛ تا خود را برای یورش بعدی و برای تحقق اهداف پلید خود مهیا سازند.

اسماعیل رضایی

06:07:2026